Woensdag (droom)

Woensdag (droom)

We lopen over het stukje van het pretpark waar alle eetkraampjes en stalletjes zijn. Mijn vader en ik. Er is een openlucht supermarktje opgezet, alle vormgeving lichtgroen en kalm. Een beetje als een Marks & Spencer’s. Ik zie allebei mijn opa’s met schorten in de kleuren van de supermarkt, de een prijst artikelen en de ander vult vakken. Mijn opa’s zijn allebei overleden.

“Kijk,” zeg ik. Mijn vader en ik weten allebei dat dit een illusie is, dat we dit dromen, dat de beelden die we zien niet echt zijn. Maar het pijnigt hem meer dan mij. Ik ben alleen een beetje bezorgd over de rug van mijn opa die vakken vult.

Dan is het opeens tijd om de trein te pakken naar de uitgang van het park. Helaas zitten mijn mocassins bij de kassa in een kluisje en heb ik geen tijd meer om ze op te halen. Dus loop ik op mijn sokken. De trein stopt te ver van het perron en Maarten en ik lopen over een regenachtig stuk steen langs de trein en een muur terug naar het perron. Daar wacht ik, op mijn natte sokken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *