Lucy (fictie)

Lucy (fictie)

Lucy zit op de grond. Een groot Perzisch tapijt spreidt zich uit onder haar benen, om haar heen liggen tekeningen en tekeningen. Haar hoofd is in port, in rode wijn, in rum. Armen overal, als Shiva, laat ze wervelen en cirkels opvolgen met vierkanten en gekleurde hoeken.

Het ging een tijdje niet zo goed.

Lucy is een meisje met een heel grote fantasie, een hang naar mannelijke aandacht en een elf-achtig voorkomen. Ze is prachtig. Als ze voor me uit loopt kijk ik naar haar benen, lang en slank. Ik heb een rare relatie met deze benen, met Lucy. Misschien heb ik gewoon een rare relatie met mijzelf, want Lucy weet van niets.

Haar schoonheid en onbezorgde voorkomen waren ooit een bron van grote jaloezie voor mij. Waarom kon ik niet uit mijn bed in een willekeurige lange rok en shirt rollen om er vervolgens compleet geweldig uit te zien, ook al inclusief bedhaar? Waarom kreeg ik geen aandacht van mannen zonder er moeite voor te doen? Waarom bevatte ik niet haar mysterieuze gen? Het meisje van de kunst. Jouw aantrekkingskracht is een raadselachtig gegeven.

Ik ontmoette Lucy toen ze nog maar zestien was en ik al een paar jaar ouder en wijzer. Eigenlijk was ik misschien altijd al wijs, denk ik. Ik vraag me af waarom mensen überhaupt vrienden met mij wilden zijn, ik ben namelijk vrij onuitstaanbaar. Goed. Lucy kwam in mijn leven als klein vogeltje met een speels hart en een vrij schuchter voorkomen. We vroegen ons eigenlijk altijd af of ze het wel leuk vond om met ons mee te gaan, dansen, picknicken, treinen, grote ontmoetingen. Ze zei niet zoveel. Omdat Lucy in mijn stad woonde was ik altijd degene die het langst met haar in de trein zat naar onze zogenaamde Meisjes Bijeenkomsten, en in het begin vond ik dat vrij ongemakkelijk. Als je allebei je mond houdt, kan dat door de ander worden opgevat als ongemakkelijk, zegt men.

“Lucy komt ook mee,” zei ik dan.

“Vindt ze het wel leuk?” vroegen de andere meisjes.

Ik haalde mijn schouders op. Dat was niet echt mijn verantwoordelijkheid. Maar dat werd het wel.

De andere meisjes waren waarschijnlijk onbewust ook erg onder de indruk. Hoewel onze bijeenkomsten begonnen als een vrije bedoeling – iedereen die wij kenden mocht komen – veranderden de Meisjes Bijeenkomsten in een officiële exclusiviteit. Een zekere coole air was gewenst als aanwezige, en wanneer wij met zijn allen door de stad liepen moest de rest van de wereldbevolking ons nastaren, anders was er iets mislukt. Hoewel ik mij hier zelf al geheel oncomfortabel bij voelde als wijze, vond ik het ook niet helemaal kunnen dat een jong meisje van zestien aan zoveel groepsdruk werd blootgesteld. Laat staan dat er van haar verwacht werd dat ze studenten ging versieren.

Geheel tegen mijn mening in veranderde Lucy voor onze verbaasde ogen van vogeltje in vrouw. Ze was er altijd, bij alle bijeenkomsten, en vond ons blijkbaar wel leuk. Ik weet niet of de andere meisjes haar groei bevorderden, maar ze moedigden het zeker aan.
“Lucy zoende vanavond!” kirden ze enthousiast.

Voor mij transformeerde haar hele sfeer: van nietzoveelzeggend naar mysterieus. Ik wilde met haar treinen. De stiltes tussen ons veranderden in fijne dutjes en grapjes. Haar lach was aanstekelijk en onze samenzweringen groot. Met één blik vervormden we de omgeving in een hilarische. Ze bleek slim, grappig, waardig.

Toen ik Lucy officieel tot mijn vriendinnen rekende veranderde de scènesetting weer. De zon kwam op, de zomer brak aan, Lucy slaagde voor haar eindexamen en werd depressief. Nu is depressiviteit een moeilijk te omschrijven iets, en bovendien vrij onuitlegbaar. Lucy had geen zin in de zon. Haar elf-achtigheid nam toe, samen met mijn liefde. Lucy’s eigenliefde verdween. Mijn bezorgdheid groeide.

De dagen van de Meisjes Bijeenkomsten waren over, slechts een paar meisjes hadden elkaars persoonlijke ontwikkelingen overleefd. Wie zorgde er voor Lucy? Wie zorgde er dat ze genoeg te doen had, genoeg te zien, genoeg te feesten en vooral genoeg te lachen?
Ze kwam eens bij me eten, nadat ieder ander meisje had afgezegd, en we waren met zijn twee. Zij zat op de ene bank, ik op de andere. Knieën opgetrokken. We hadden het al vrij snel over zware onderwerpen, ik en mijn onbegrip over vriendschappen, zij over haar onbegrip met zichzelf. Waarom wilden mensen met mij bevriend zijn, vroeg ik me af. Waarom besta ik, vroeg zij zich af. Dat was de eerste keer dat ik bij haar op de bank wilde kruipen om haar vast te houden en haar haren te aaien. Maar ik wist niet of dat kon. Zodra ik haar haren zou aaien zou zij zich misschien ongemakkelijk voelen want, psychologeerde ik, als zij niet van zichzelf houdt, mogen andere mensen dat ook niet.

Dit klopte tot een zekere mate. In de andere mate ging Lucy elke week tachtig keer dansen in de stad, waarbij ze geen alcoholgrenzen handhaafde. Ze was oprecht leuk om mee uit te gaan, ze leek enthousiast, danste met iedereen en hopte van bekende naar bekende om iedereen even aandacht te geven. Lucy is een geliefd meisje. Binnen mijn mannelijke vriendengroep vindt iedereen haar leuk, dan wel vriendschappelijk of zeer lustvol. Hier gaat mijn afgunst mij lichtelijk parten spelen en soms bemoeder ik haar alsof ze mijn kleine protegé is. Ik houd je klein, ik tem je. Pas op, Lucy, maak geen fouten in het leven of ik ben niet meer zo aardig. Ik heb je gewaarschuwd.

Want waarschuwen deed ik, elke keer dat ze aan me vroeg of ze met een jongen mee moest gaan, ik zei altijd nee. Lucy liet zich makkelijk overhalen. Fladderde dolblij door een nieuwe slaapkamer, een nieuwe liefde, een nieuw gemis.

“Hij is een klojo,” zei ik.

Ze glimlachte. Als een debiel. Kuste de volgende jongen.

“Fuck hem,” zei ik.

Ze was boos. Op alle jongens. Wilde ze kapotmaken. Was chagrijnig. Kwam ze overal tegen.

“Neem even rust,” zei ik.

Haar liefde was te groot. Soms, als ze iets te lang niets hoorde van de jongens, nam ze haar eigen maatregelen. Dan siste ik als een woedende slang. Je hebt hier niets aan! Je doet jezelf alleen maar pijn! Willekeurige jongens zoenen brengt je geen zelfliefde! Één keer ging ik over de grenzen van vriendschap en smste ik haar het wanstaltige ‘ik ken niemand die met zoveel mensen zoent de hele tijd, die gelukkig is.’ Pure afgunst. Hatelijke demonen borrelden in mijn lichaam. Ik siste, pufte en sputterde maar Lucy ging altijd haar eigen weg. Op een dag werd ik wakker uit mijn woedende cocon en zag ik de realiteit.

Ze was mee op vakantie naar het Waddeneiland van onze dromen en lag op een handdoekje voor de tent. Haar haren over haar gezicht, haar eindeloze benen uitgestrekt. Ik heb haar nog nooit zo moe gezien. Ze sliep elke dag, in de kou, in de wind, op het strand. ’s Avonds dronk ze wijn en belde ze met haar ex-geliefden om valse hoop te hernieuwen.

“Wat moet ik doen,” vroeg ze me.

“Je moet het contact verbreken,” zei ik.

Ze ging over op het sturen van brieven.

***

Lucy huilt. Lucy huilt al twee dagen maar ze weet niet waarom, ze zou zo graag haar ouders bellen en naar huis gaan, naar huis, en helemaal niets doen en behandeld worden als een baby. Maar niet vanavond.

Ze staat op en alles is even duizelig. Hoe lang ligt ze al in bed? Ik weet het niet. Ik stel me dit alleen maar voor terwijl ik haar bel. Ik bel haar de laatste tijd vaak. Lucy’s haar is heel lang geworden en het is heel mooi, niet op een shiny manier maar een nimfachtig soort blond, touw-achtig. Ze loopt naar de keuken op die lange benen en schenkt wijn in een klein glas. Misschien is het ook gewoon water, maar wijn is zoveel meer dramatisch. Lucy, ik wil haar door elkaar schudden en vertellen dat ze niet verdrietig moet zijn, cause the world is beautiful and so are you.

Zoals het Beatles’ liedje.

Je voelt als liefde. Misschien durf ik het niet zo goed toe te geven. Lucy speelt in het leven. We zijn op een festival en ik speel met je mee, in touwen, in de modder, in de tent, onder de vleugels van de muziek. Zorgeloos ben ik, want ik voel dat het oké is. Misschien Lucy, misschien komen er na diepe dalen echt hoge pieken en ga jij de beste zomer van je leven in. Of gewoon een heel goede. Ik blijf naar je kijken. Het meisje van de kunst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *