Een lesje Wwoof-lifestyle (SoftSandyBeaches)

Een lesje Wwoof-lifestyle (SoftSandyBeaches)

Dit is het nare van reizen: de maand nadat je terug bent gekomen sijpelen de herinneringen langzaam weg uit je hoofd. Je weet het nog wel, die fijne middagen in de hangmat en de vele pastei de nata’s die je at, maar echt tastbaar is het niet meer.

Het was gewoon echt een totaal andere wereld. Het spookt door mijn hoofd terwijl ik door mijn Portugal fotomap blader. Het was er een wereld van stilte en van liefde, van verse sinaasappels plukken uit de boom en van buiten douchen in je nakie. Mijn Wwoof ervaring.

Ik stond elke dag vroeg op, wandelde in mijn pyjama onze oude hippie-bus uit naar het wc-hok en zei hoi tegen de kippen die stiekem probeerden de buitenkeuken in te sneaken. Daarna begon het ‘werk’, wat eigenlijk betekende dat ik op mijn dooie gemakje 3 uur lang een muurtje aan het schilderen was in de ochtendzon. Rond één uur maakten wij, een twintigjarige Californiaanse dude, vijf puber-Belgen en een vakantie-vierend Duits stel, allemaal lunch. Er was evenveel plek voor spontane tafel-gesprekken, als voor stilzwijgend – maar niet ongemakkelijk – samenzijn. Na de lunch ging meestal iedereen zijn eigen weg: met het boemeltreintje naar een stad verderop, de middag wegluieren met een boek op Hammock Island, of de 7 kilometer lange wandeling downhill maken, naar het dorp.

Er was geen Wi-Fi in de vallei, die ik na aankomst gelijk ‘Het Paradijs’ doopte, omdat dat nu eenmaal de waarheid was. Ook de telefoonreceptie was erg schaars, dus voor sms-jes klommen wij even een heuvel op. Volgens de (prettig gestoorde) Britse eigenaren van het gebied was dit allemaal bedoeld zodat de bijen er schone, on-electronische lucht hadden. Voor mij betekende het een nieuwe meaning of life.

Het moderne leven?

Ik kan nu heel modern gaan zeggen dat het leven met internet toch best wel prettig is, maar om eerlijk te zijn ben ik overtuigd van het tegenovergestelde. Het leven zónder internet is de hemel. Het Paradijs.

Voor Wi-Fi moesten wij zo’n anderhalf uur in de warme zon van een berg af lopen, naar een caféetje, om vervolgens te ontdekken dat er in die twee afgelopen dagen eigenlijk niets gebeurd was in de wondere wereld van het internet. En dat de gesprekken tijdens die mooie wandeling eigenlijk veel interessanter waren geweest. En dat ik mij best irriteerde aan de nutteloosheid van de woorden op Facebook.

Toen ik thuiskwam na drie weken intense gesprekken, heerlijke niksigheid en een héél creatieve, open geest, viel mijn smartphone mij gelijk aan: ‘Leuk vakantieverhaal, maar we gaan nu gewoon weer verder waar we gebleven zijn, kay?’

En zo geschiedde. Ik zit weer non-stop met mijn neus in de apps, social media en talloze WhatsApp-groepen, en vergeet bijna dagelijks mijn vriend aan te kijken. Die trouwens lijdt aan hetzelfde syndroom.

Maar kop op, ik wil hier geen al te triest statement maken. Ik heb een les geleerd tijdens mijn Wwoof-avontuur: een leven in de buitenlucht is ontzettend puur, en totaal voor herhaling vatbaar. In de echte wereld kan ik helaas niet constant op mijn gat in het park zitten, met vruchten die zó in mijn schoot vallen, rechtstreeks uit de boom.

Dit neemt niet weg dat ik niet naar een balans kan zoeken: iets minder smartphone, iets meer naar buiten, iets minder afgeleid worden, iets meer rust in mijn hoofd. Iets meer die Wwoof lifestyle. Want die móet ik iedereen aanbevelen.

(2015)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *